Als ik denk aan de bestemming van onze nieuwe reis, denk ik aan wuivende palmbomen op parelwitte stranden met op de achtergrond de zoete tonen van een samba- of bossanovasound, met een gekoelde cocktail in de rechterhand en mijn linkerhand strategisch gepositioneerd zodat ik in de verte kan zien hoe mooi het landschap is. Zoals de scheepsschrijver, Pêro Vaz de Caminha, van de ontdekker van Brazilië, Pedro Álvares Cabral, al schreef aan de koning van Portugal: "Em se plantando, tudo dá". Wat vrij vertaald betekent: "Als je het plant, groeit alles". Zo zullen wij deze reis onze herinneringen planten op elke plek die wij aandoen, om deze reis te laten groeien tot een nieuwe, onuitwisbare herinnering in ons reisgeheugen. Een nieuw hoofdstuk op een ander werelddeel, waar nog geen gezinslid is geweest. De wereld is een boek en zij die niet reizen, lezen slechts één pagina (Augustinus**).
Even een korte disclaimer op de inleiding, want ik wil mensen die niet reizen en dus 1 pagina lezen niet in slecht daglicht plaatsen. Ik lees namelijk zelf geen boek en andere mensen hebben niks met reizen.
Relax in de middag begeven wij ons naar Schiphol. Onze barbapapa koffers zijn gepakt en hebben goede moed. Enige smetje op het vertrek is de al aangekondigde vertraging van onze eerste vlucht naar Rome. Enige twijfel slaat om onze rustige reisgemoed, behalve bij Jesper, hij maakt zich erg druk over de overstap.
De vertraging loopt alleen wat verder op. Dat maakt dat mijn zenuwen, en die van Ingrid, redelijk op de proef worden gezet. Gelukkig kan de stewardess ons geruststellen, want aangezien beide vluchten door ITA Airways worden uitgevoerd, zullen ze niet zonder ons vertrekken op onze tweede vlucht. Wat ook zo geschiedde.
Overigens even een opmerking over Schiphol. Een tijdslot voor de security bespreken is heel slim om te doen, maar was in ons geval zinloos gepland. Doe ermee wat je wilt.
De nachtvlucht naar Rio verloopt eigenlijk vlekkeloos. Het is een nagenoeg nieuw vliegtuig en de service is van zeer goed niveau. Ik kan de maatschappij sterk aanraden in vergelijking met de bekende grote airlines.
De eerste stappen op Braziliaanse grond worden stevig gezet. Op naar de bagageband, op naar de taxiservice. Zij zouden tot een uur na landing hun dienst – in hun ogen meer een gunst – aan ons verlenen. De eerste drie koffers komen snel en soepel van de band rollen. Maar juist weer Jespers gele metgezel speelt verstoppertje op de gate. De tag in de koffer verraadt dat hij in Rio is, maar als deze dan toch als laatste van de band rolt, is dat toch wel zuur. Al manend worden wij via de app toegesproken: "You have 24 min left...". Wij hebben het gehaald.
De vrolijke chauffeur rijdt ons solide door onze eerste indrukken van Brazilië. Hij vertelt honderduit via Google Translate over het land, de stad en zijn verleden. Dat geeft meer kleur aan de rit dan de soms troosteloze inkijkjes in het ruwe landschap. Hoe meer wij onze bestemming naderen, hoe beter de uitzichten worden. Aangekomen bij ons hotel hebben wij een nieuwe vriend voor het leven.
De kamer is nog niet beschikbaar op dit vroege tijdstip. Er wordt een tippeltje op het beroemdste strand gedaan. Oogluikend oriënteren wij ons op het horecabestand aan het strand. De prijzen vallen mee. Maar het tweede doel, pinnen, gaan we hier niet doen. Wij laten de boulevard achter ons waar men zien en gezien wil worden; het bankwezen wordt gezocht.
Het lukt niet om te pinnen. Waarom is ons nog steeds een raadsel. Maar als wij de enquête op het apparaat goed volgen, klikt de geldlade open en wordt de transactie beëindigd. Het zal wel.
In de lobby van het hotel lukt het bij de ATM wel. Daarna beslissen wij deze dag een zinvolle invulling te geven en kopen tickets voor Cristo Redentor en de Suikerbroodberg. De eerste doen wij vandaag aangezien de verwachtingen van het weer een beetje tegenvallen; wolkjes om het beeld, dat willen we niet.
Omdat hier ook een tijdslot aangegeven is, moeten wij tijd doden. Het is immers al 10 uur in de ochtend. Christus verwacht ons pas na het middaguur. Terug naar de Copacabana, nu linksaf vanuit ons hotel. Het strand wordt hier breder en de prijzen gaan omhoog. Een paar tentjes slaan we over alvorens wij neerploffen. Vier drankjes en twee snacks later zijn wij omgerekend 10 euro armer.
Bij het hotel willen wij een Uber pakken naar het beeld. De doorman meldt ons blij dat de kaart bij de balie ligt. Niet de kaart voor de kamer, maar de bankkaart van Ingrid. Deze zat nog in de ATM.
Paar spullen gepakt en op naar de hotspot. Ook deze chauffeur praat honderduit, en dat in houtje-touwtjeengels. Met onze vooraf gekochte tickets kregen wij voorrang voor het treintje naar het beeld. Als wij het eindstation verlaten, doemt het immense beeld op bij het einde van een kleine trap. Mijn foto- en filmhart gaat tekeer en tegen wil en dank is het gezelschap mijn assistentie. "Pak dit even aan, kan je even helpen met?".
Het is een hoogtepunt van de reis. Vaak voldoet dat niet aan de verwachting, maar in dit geval wel. Het is er druk, maar het maakt indruk op mij. In een geregisseerde setting maak ik beelden van ons allen aan de voorkant van het beeld. Het uitzicht over de stad is daarbij prachtig. Aan de ene kant de rijken en aan de andere kant de favela's.
Wij taaien weer af en bereiken op deze manier het einde van een drukke dag. Drukker dan gedacht, maar het heeft geholpen tegen de jetlag. Een nieuwe reis is als het dragen van een nieuwe jas. Een beetje onwennig en zoeken naar de juiste pasvorm. Nieuwe zakken op andere plekken. Maar dit nieuwe werelddeel ruikt en voelt anders dan ons vertrouwde Azië. Niet verkeerd, en een nieuwe bladzijde in ons reisdagboek. Wij zijn net begonnen.
Het is nu namiddag en het voelt als laat in de avond. Even de ogen sluiten en dromen van Lola, she was a showgirl. Morgen meer.
** Augustinus van Hippo (354–430 n.Chr.) was een invloedrijke filosoof, theoloog en bisschop
