Kling kling! Ik tuur door de ontbijtzaal en mijn mond valt open. Niet van het heerlijke eten, maar van de massa mensen die juist nu aan het ontbijten zijn. Het zijn allemaal oriëntaals georiënteerde mensen met hier en daar een spaarzame westerling. Het eten is al bijna op.
Mijn voeten raken het zachte tapijt van de kamer. De wake-up call is hier geen vriendelijke vietnamese stem, maar een computer gestuurd muziekje. Aangezien het maar een nachtje was, is de koffer eigenlijk niet uitgepakt geweest. Ingrid had alle koffers dichtgedaan na de ontmoeting met meneer kakkerlak op de kamer van de jongens. Met andere woorden wij zijn zo klaar.
Na het rumoerige ontbijt waar het spaarzame nog verzameld wordt om te eten, checken wij netjes uit. Aangezien de drankjes van gisteren op het balkon niet betaald waren, verwachten wij dit hedenochtend te moeten doen. Maar nee dus niet. Ingrid vraagt en smeekt nog een paar keer of alles goed is. Ja, geen extra rekening. De bus in en met gierende banden weg hier. Maakt het debacle van de te dure garnalen van gisteren een klein beetje goed.
Nieuwe bus en nieuwe chauffeur. Wat een verademing deze man. Rijdt rustig en heeft schijnbaar geen claxon. Het landschap is mooi hoewel het verdacht veel op de afgelopen dagen lijkt. De kustlijn zorgt op momenten nog voor verrassingen. Zo ook waar wij aanmeren voor de lunch.
Blauw en wit voeren hier de boventoon. Snel bestellen, eten en dan even mijn lens richten op de blauwe zee. De ober is zeer bedreven in de engelse taal. Het zou mij verbazen als deze jongen vent getrouwd is. Het viel niet alleen mij op. Ik zit wederom met Charlotte en haar man Mark aan tafel. Het gesprek leidt naar mijn reis van 15 jaar geleden. De bergen van Nepal was toen de bestemming.
Mijn enthousiasme werkt aanstekelijk bij hun en zelfs de routes die ik heb gelopen, worden opgeschreven. Leuk, zelf mondeling kan ik dus nog mensen beroeren.
Na nog wat voetbalpraat van weleer, is mijn eten op en ga ik het strand op. Niet iedereen waagt het en dat komt mede door de moeilijke opgang naar al dat moois. Ik schiet nog wat MB's weg en de jongens zoeken maar mooie schelpen. Vooral Jesper is bedreven en komt met mooie exemplaren aanzetten.
Een kleine drie kwartier later zitten wij weer in de bus. Het pootje baden heeft mijn voeten doen tintelen. De route is niet ver meer want na een krappe twee uur arriveren wij in Nha Trang. Een plaats wat in tegen stelling tot Hue en Qui Nhon wel toeristisch volwassen is.
Grote wolkenkrabbers rijzen uit de grond en de neon verlichting brandt hier 24 uur per dag. Het heeft wel een nadelig effect. Het comfort heeft een magnetische werking gehad op de Russische populatie. De menu kaarten zijn hier zelfs in hun taal opgemaakt. Het is een waarschuwing.
Hotel Asia Paradise is qua sfeer al weer tien keer beter dan gisteren. Turend van mijn kleine balkonnetje waan ik mij even in een middelgrote stad in Europa. Als je echter de neon lichten volgt en leest, weet je weer waar je bent.
Harm's gevolg loopt een stukje en beslist toch bij de tip van Duc te gaan eten, Chopstick. Het ligt op een steenworp afstand van het hotel. Eten was voortreffelijk, Duc krijgt een schouderklopje morgen. Tijdens het eten barst alleen een pittige bui los. Het is zo pittig dat er gekozen wordt voor een dessert, de eerste keer deze vakantie.
Als de buikjes rond zijn en er nog een korte wandeling is uitgeperst, gaan wij naar het hotel. Een aantal van ons wandelen nog even als Ingrid en ik nog een drankje doen.
De quote van de dag is dat de jongens deze vakantie verkiezen boven Italië. Nooit verwacht. De reden is best hilarisch. Het gaat om de vele kinderen die ze hier hebben ontmoet. Nou goed wij rekenen het goed. Morgen snorkelen en dan naar Phan Tiet, een plek waar ik naar uitkijk. Een resort aan het strand. Voor nu goedenacht Nha Trang.
Ps
Tip van de dag
Als je gids zegt dat je ergens goed kan eten, geloof hem dan ook. Gratis tip; Nha Trang, ga naar Chopstick.
