Een belletje naar huis, want moeders is naar het ziekenhuis geweest. Wil even weten hoe het was. De geluiden zijn goed en dat is mooi. Daarnaast heeft Jesper even met opa Coos gesproken. Zo'n stem door de telefoon is toch anders. Voor de rest is alles goed in Nederland. Dit is fijn. De zon is weer scherp en de lucht weer strak deze ochtend. Moab laten we voor wat het is en rijden nu weer naar het westen. Het oostelijkste puntje van de reis hebben we nu gehad. De reis gaat vandaag naar Escalante en daarbij zullen we Highway 12 nemen. Daarvoor rijden we via Hanksville. Het eerste stuk naar Interstate 70 is niet bijzonder. Als ze dit als het maanlandschap zouden hebben verkocht, had ik het geloofd. Mede door de slechte manier van communiceren met wegborden, duik ik de interstate af. Het leek net of er een detour was en de weg afgesloten was.
Als onze redder in dit soort gevallen een nieuwe route vindt, stellen wij deze ook bij. Hij wil ons een klein en onbeduidend weggetje op hebben. Zo klein dat ik deze pardoes voorbijrij. Net achter een highway patrol draai ik het slagschip en wil alsnog de kleine weg opdraaien, maar aangezien dat er dan geen ander verkeer mogelijk zou zijn op deze weg, besluiten we terug te rijden naar de interstate. Na een kleine en onnodige detour komen wij weer op de interstate. Er wordt hard gewerkt en wij moeten ons behelpen met een weghelft. Deze weghelft heeft veel weg van de weggeslagen weg van nog geen 20 minuten geleden. Gelukkig komt onze afslag snel en draaien wij deze ongezellige weg af. Het landschap is nog niet veel verbeterd. De hoop dat het landschap gaat verbeteren is aanwezig, maar vervliegt misschien net zo snel als water op dit asfalt.
Al snel blijkt dat ons geduld beloond wordt. Het landschap laat mooi gebergte zien, afwisselend met mooie vegetatie. De weg rijdt lekker snel en dat komt voornamelijk door het gebrek aan verkeer. Als we om de 5 tot 10 minuten een auto tegenkomen, lijkt het net of beide bestuurders op hun voorhoofd willen wijzen, hiermee zeggend: "Wat doe jij in dit godvergeten gat?" Bij het inrijden van National Park Capitol Reef wordt het toeristenverkeer iets levendiger. Iets maar, want het verkeer komt nu om de 2 minuten langs. Het geluid uit de boxen doet mij meezingen. Allerliefste staat op het menu en als ze een Frans nummer zingen, hoor je Harm en ik fonetisch meeblèren.
Daar het alweer een tijd geleden is dat de benen gestrekt zijn, stoppen wij op een van de laatste stops in Capitol Reef. Harm puft en zucht als we de camper uitstappen. Hij zegt: "Je zal hier toch maar in het hoogseizoen zijn, dan brandt je volgens mij weg." Ik stem ja-knikkend in met zijn bevinding. Het is best warm. Na een hap en een natje rijden we verder. Het landschap blijft mooi en blijft verbazen. Het verbazingwekkendste is als we over een richel rijden: angstig stuur ik de camper, net iets op de andere weghelft, langs de diepe dalen. Als we stoppen om een foto te maken van deze rare verschijning, durft niemand te dicht bij de kant te komen. Het is dan ook angstvallig diep.
Escalante bereiken we snel. Het lijkt een woestijnstad uit een gemiddelde westernfilm. Het enige RV park wat te vinden is, Broken Bow, ligt net naast een elektriciteitsverdeelstation. We twijfelen daarom toch even om erop te draaien. Niettemin, als we de juiste plek hebben gevonden, merken we er niks van. De hitte is hier op zijn top vandaag. We luieren maar even wat af. Wel gek die vlekjes op Karsten zijn gezicht, rug en teen. Heeft hij dan toch ook waterpokken?
PS: Klaverjasstand is 8-7 voor Henny en mij, na een 7-6 achterstand.
