Karsten was niet op zijn best de afgelopen nacht. Gelukkig waren de plekken ruim en stonden daardoor de buren op een veilige afstand. Ik denk en zeg heel zachtjes: "Doet ie anders nooit!". Als het gekrijs zich deze ochtend duidelijk verplaatst heeft (hij beweert van niet, maar ik weet wel beter) rijden we weg. Voor de tweede keer van de vakantie moeten we de slide-out manueel induwen. Door de hulp van Henny deze keer gaat het sneller en beter. Het is vroeg maar aardig van temperatuur. Je verwacht hier ook niet anders. De zon schijnt hier breed en stralend over de gekleurde bergen. Bij Stovepipe Wells stoppen we even om de immense duinen op de foto te zetten. In één beeld is het te vangen en de duinen liggen op loopafstand. Hopelijk snapt u de term sarcasme. Een stofwolk trekt achter onze camper vandaan, want het gas gaat er goed op.
Het doel, Lake Isabella, ligt volgens TomTom op 5,5 uur rijden. Tot op heden zijn wij nog niet in staat geweest om de verwachte aankomsttijd te behalen. Meestal zijn we ongeveer een half uur tot een uur sneller. Naargelang de duur van de rit stoppen we nog om het landschap te fotograferen. En door de luide muziek voor en van Jesper, drie kleine kleutertjes en Dikkertje Dap, mis ik een afslag. Het zal weer eens niet. Terug en snel de snelweg op. Hier aanschouwen we weinig moois. Pas als we de weg inslaan richting Lake Isabella komen we in een mooie omgeving. We komen hier zelfs door een gebied waar heel veel Joshua Trees staan. Net zoveel of meer dan in het gelijknamige National Park. Harm heeft zijn camera al menigmaal gepakt om al rijdend te filmen, maar als we een zeer bosrijk gebied inrijden, is hij helemaal losgeslagen.
Net zo plots als de bomen kwamen, verdwenen ze ook weer. Daarbij komt ons doel steeds dichterbij. De voorstelling van een meer omringd met talloze bomen valt in duigen als de TomTom de bevrijdende woorden aangeeft. Een desillusie rijker discussiëren we wat te doen. Na een hapje beslissen we door te rijden naar Porterville. Bijna in Sequoia. Het is hiermee gelijk de langste etappe. In onze planning hebben we over deze etappe ook het meest gedubd. De weg verder heeft overigens meer weg van een achtbaan. De dames worden er zelfs een beetje misselijk van. Ik doe mijn uiterste best om de achtbaan op een glijbaan te doen lijken, maar ik ben helaas geen rallyrijder. De weg kronkelt zich een weg om de bergen en tussen de bomen, die weer opdoken weldra we het meer achter ons lieten. Het is hier adembenemend mooi.
De achtbaan komt tot stoppen en het landschap verandert in gele glooiende heuvels. De camper slaakt een zucht als een valse krolse kat, ondanks de zware vracht, zo de heuvels op. Ik moet lachen om het rijgedrag van Harm... Het laatste stukje gaat over de snelweg. Gas er op en dwars door Deer Creek RV Park. Bij het oprijden worden we geleid naar het kantoor. De netjes aangeharkte stenen openingstijden staan groot op een welkomstbord, helaas alleen kloppen deze niet. We volgen de instructies onder aan het bord en zoeken een plekje. Het stuur laat ik los, maar het stuur mij niet. Mijn vingers zitten vast in het stuur. Gelukkig komt mijn voet wel van de pedalen. Maar goed, daar staan een paar RV's eens tussen twee bomen. Picknicktafel op deze zeer ruime plekken schoongemaakt en de lange ritten dag is op zijn eind. Wat zijn de plannen voor morgen? Harm heeft het over... Echt waar?
