Moeten we vandaag echt weg hier? Wat een lekkere campsite. Kan het komen doordat ik me niet honderd procent voel? Niet alleen, want we hebben gisteren veel plezier gehad. Alles gaat vandaag op een tragere motor. Toch iets waargenomen van de dames. Op tijd draaien we de campground af om boodschappen te doen. In Desert Hot Springs is het een en ander te halen. Zo kopen we voor Jesper twee paar schoenen. Een paar sandalen en een paar gympies. Of zoals Harm vaak zegt: gymnastiekschoenen, van Diego. De kosten even iets meer dan 25 dollar voor beide. Niet duur.
Aangezien de voeding in de K-Mart niet in grote getale aanwezig is, rijden we naar een andere supermarkt genaamd Vons. Gezien mijn gesteldheid blijf ik achter met Karsten in de camper. Ik suf helemaal weg. Plots komt Ingrid aangerend. Heeft ze haar paspoort nodig voor het bier. Ja, ik schat haar ook nog steeds minderjarig. Vreemd, want Henny en Harm waren toch bij haar, daar kan je de fout niet maken. Binnen enkele minuten volgt het hele gezelschap. De wagens redelijk vol. Het was de AH onder de Amerikaanse supermarkten. Gezien dito prijspeil, ik zie de lelijke filiaalmanager alweer voor me, heeft Ingrid een klantenpas aangevraagd. Waarom de waarheid invullen, hè mevrouw Greyhorse? Het scheelt toch een luttele 21 dollar. Doen dus als je daar gaat shoppen (schijnt ook zo te werken bij de andere markten als Walmart etc.).
Als ik ook hier weer geen oplossing kan vinden voor mijn problemen met de portable harde schijf (zie een aantal berichten terug), rijden we richting ons eerste National Park on the route, namelijk Joshua Tree. Ik stuur, want dan kan ik mijn gedachte even van mijn lamlendige gevoel afhouden. Het gaat nog goed. Na de annual pass aangeschaft te hebben, draaien we het park op. De boom waar het park naar vernoemd is, hebben we reeds gezien. Wat een buitenaards boompje. Het lijkt wel het eerste prototype van God voor de bekende palmbomen. "Niet goed, oké die zetten we daar in dat grote land neer." Dat het park vernoemd is naar deze boom, is niet zo gek. Tussen de heuvels van rotsen zien we alleen maar Joshua trees. De een is mooier dan de ander. Ik kan het niet helpen dat ik continu aan U2 moet denken. Gek hè. Het park is leuk. De echte bezienswaardigheden, buiten Hidden Valley, slaan we over. Dit komt door moeilijke bereikbaarheid en onze samenstelling. Met kinderen is niet alles mogelijk. Erg vind ik het niet, want ik krijg het steeds benauwder en ellendiger. Ik besluit te stoppen om het stuur over te geven. De crew gaat eten, ik sluit mijn ogen op het achterbed.
Na een lieve wek van Ingrid duiken we weer de weg op. Snel zijn we het park uit. Toch besloten het stuk naar Needles te rijden. Wat we onderweg zien zijn open prairies omsloten door heuvels. Twee stops; 1 om wederom van bestuurder te wisselen, Ingrid wordt sloom, en twee om een billboard van een café op de foto te zetten. Ditzelfde bord is gebruikt in de HEMA-brochure (wk22/23) op een canvas. Daar kon ik niet aan voorbij. Er wordt aangegeven dat dit Route 66 is, helaas blijkt dit niet waar. Morgen dan maar wel "get your kicks on Route 66". Deze mythische weg moet je natuurlijk aandoen, als je in de buurt bent.
Van de verwachte aankomsttijd blijft weinig over. Het gaat lekker snel naar Needles. Het blijft wel komisch dat als Harm van richting wisselt het begint te regenen. Gelukkig de laatste paar afslagen niet meer. We komen aan op Needles Marina RV Park. Het blijkt de goedkoopste campground tot nu toe: 25 dollar. Het is eenvoudig, maar het hoeft niet altijd zoals gisteren te zijn. Ach ja, dat maakt de voor Amerikaanse begrippen dure brandstofprijs hier in Needles wat milder. Een schamele 2,99 dollar per gallon (bijna 4 liter) blijft voor ons zuinige Hollanders een mooie prijs. Met de 20%-regel van Harm betaal je dan ongeveer 60 eurocent per liter omgerekend. We dachten overigens hier een dag...? We moeten daarvoor wel van de geplande route afwijken. Waar eindigen we morgen?
