Domper, dat is het beste woord om deze dag te beschrijven. De dag begon als elke ander. Douchen, aankleden, ontbijten en dan rijden. Het begint wel een automatisme te worden. Ook alle handelingen die we doen om weg te komen: slide-out in, slang los en dan nog even dumpen. Ja, ook het dumpen blijft structureel misgaan. Nu was Harm vergeten de deksel van het einde af te halen. Hierdoor schoot natuurlijk weer de slang los van de uitgang. Onterecht kreeg daarvan Ingrid de schuld.
In Sedona stoppen we nog even zodat ik naar 'Rollies Camera' kan gaan. Misschien kan ik hier de oplossing vinden voor mijn portable-schijfprobleem. Nee helaas. Een image tank blijkt nogal onbemind en onbekend in Amerika. De beste verkoper, een type afgekeurde trucker met baard en pet, wijst mij op Best Buy in Flagstaff, de dichtstbijzijnde stad. Dezelfde route als gisteren terug en dan gebeurt wat je niet wil op vakantie: schade aan de camper. We rijden net iets te dicht langs de rotswand en een uitsteeksel pakt onze zonwering. Het is ontzettend balen, ik flip eigenlijk wel een beetje. Het blijft op zijn plek zitten en aangezien we niks kunnen doen, rijden we door naar Flagstaff.
Onderweg worden we overvallen door een nieuwe kant van deze streek. Waar we drie dagen geleden nog in een zwembad lagen, trotseren we nu de sneeuw. Gisteren was er niks aan de hand, een korte broek was toen goed mogelijk, maar nu worden we omringd door stuifsneeuw. Als we in Flagstaff arriveren is de sneeuw niet de grootste koumaker. De wind snijdt hier door merg en been. Ik bel met Roadbear wat nu te doen met de schade. We krijgen een adresje in de buurt om even zeker te weten dat niet de zonwering beneden stort. Het adres wat we opkrijgen, klopt ook niet. Ook hier hebben we gelukkig meer aan de nuttige plaatsen van TomTom.
Een paar kleine boodschappen, dan op naar het Flagstaff Service Center. Daar aangekomen bekijkt een medewerker de schade. Hij pakt er z'n collega bij, die doodleuk aangeeft dat het op onze eindbestemming nog slechter weer is, ziet het snel en raadt ons aan de zonwering te verwijderen. De wachttijd waar we een beetje zuur van worden: 3 uur. Ik geef op slinkse wijze meerdere keren aan dat het niet anders is, maar dat ik met twee kinderen zit. De heren geven daarbij aan dat ze hun best gaan doen om ons er tussendoor te doen. Een kleine anderhalf uur later zijn we weer op weg. Topservice.
Het besluit is gemaakt, daar het niet meer sneeuwt, naar Williams te rijden in plaats van de eigenlijke bestemming. Bij Best Buy, wat nogal moeilijk vindbaar is en wat de stemming in de camper niet ten goede komt, koop ik een extra geheugenkaart. Op deze manier kan ik in ieder geval foto's blijven maken. Het stukje rijden naar Williams kenmerkt zich door sneeuw. Bij aankomst is het lekker droog en is er een blauwe lucht. Deze dag maar snel vergeten, ondanks de mooie tegenstelling van de kou. Wat zal er morgen gebeuren?
