Vandaag wordt de dag van Jesper. Vandaag gaan we naar SeaWorld. Op tijd gaan we weg en zijn om tien uur in SeaWorld. Voor de RV parkeren moeten we 17 dollar betalen. De entree is even slikken: 65 dollar per volwassene. Jesper, die net een maand 3 is, zou 55 dollar moeten kosten. Ingrid liegt volleerd dat Jesper pas over een maand 3 wordt. Een kleine besparing.
Als we het park inlopen komt de naam Shamu op je af. Deze orka, of killer whale, is de hoofdpersoon van SeaWorld. De Amerikanen zijn nog niet wakker. We kunnen lekker wandelen zonder te struikelen over de hoofden. Gezien het tijdstip kiezen we er voor om niet te ver van de orkashow te gaan. Het kleine eerste rondje gaat langs de zeeleeuwen en zeehonden. Daarna tikken we de roggen aan. Ingrid krijgt van een vriendelijke Amerikaan een visje om de rog te voeren. Het voelt gek en is eigenlijk ook wel gek. Je kunt dus in het park voer voor de beesten kopen. Erg leuk en erg slim. De porties gaan voor 6 dollar over de toonbank.
We zijn op tijd voor de show. De soak zone vermijden we, want mijn camera is mij te lief. De camera is gereed, foto van mij en ook Harm Spielberg is er weer. Alvorens de show begint worden we onderwezen over het belang van de natuur. Slim, want ook hier verveel je je dus niet. Als dan een op-en-top Amerikaanse trainster het podium, voorzien van vier beweegbare schermen, betreedt, wordt eens te meer duidelijk dat we in Amerika zijn. Met haar blonde paardenstaart wiegelend op haar motoriek vraagt zij aandacht voor de strijdkrachten, die ooit vochten voor vrijheid en nog steeds vechten. Veteranen of dienders in het publiek worden gevraagd op te staan. Aan het ietwat flauwe applaus is duidelijk dat er op het moment veel toeristen zijn. Met gemengde gevoelens klap ik vertwijfeld mee.
Dan begint de show echt. Voorafgegaan door een introfilm over een jongen met een droom, en als in elke Hollywood-blockbuster, komt de droom uit. Hij is nu trainer van orka's (echt waar!!). Met luid muziek ondersteund worden de eerste jumps en plonzen gemaakt. Het pakt mij vanaf het eerste moment. Of het mede door de film komt, ik weet het niet, maar die Amerikanen weten er wel een echte meeslepende show van te maken. Met leedvermaak zie ik de mensen in de eerste 16 rijen natgespetterd worden. De lach kan ik niet onderdrukken. Vooral voor diegene zonder regenponcho. De show is niet erg lang en wij dalen de tribune weer af.
Het park weet waar ze goed in is en we zien de ene bijzondere vis na het andere bijzonder zwemmende zoogdier. De dolfijnenshow hebben we ook bekeken, maar was niet zo meeslepend en spectaculair als de orkashow. Het begin met de geüpgrade straatgitarist was van weinig toegevoegde waarde. Andere shows hebben we niet gezien, door hun beroerde planning, voor ons dan.
Jesper heeft genoten vandaag, maar misschien nog wel het meeste van een... fontein. Jawel, wederom een fontein. Deze keer de schoenen en sokken uit en lekker spelen. Op het moment dat de benen niet meer wijder konden, aangezien het met een natte broek lopen niet fijn is, lekker omgekleed en aftaaien. Via de laatste attracties terug naar de camper. Iedereen die in de buurt is of mocht komen, moet hier wel even heen. Ondanks de prijs en stars and stripes. De pionnen wijzen ons naar de uitgang. Langzaam aan laten wij San Diego achter ons.
De weg gaat nu richting het oosten. Het doel: Julian, een klein stadje op weg naar Joshua Tree. De weg naar het kleine stadje laat zien wat natuur kan doen. Verschillende verkoolde bomen zijn getuige van bosbranden. Het nieuwe groen probeert de desolate verschijning te verhullen. Niettemin voelen wij ons klein. De tank is behoorlijk leeg als wij in Julian arriveren. Daarna even snel pinnen bij de Rabobank. Dan blijkt dat wij ons doel reeds voorbij zijn. Met gezoek vinden we nog een plekje op Pinezanita RV Park. De handschoenen zijn te koop bij de receptie. Dit herinnert ons eens te meer dat wij het kustgebied hebben verlaten. We parkeren en voelen de kou. Gaan we deze nacht vorst krijgen?
Free Shamu at Seaworld
- Hits: 68
