Die klopte helemaal. De Amerikanen doen niet aan de 13e verdieping, maar wij gisteren wel. De hele dag met recht een 'vandaag'. Alle ellende die de hond heeft is als sneeuw voor de zon verdwenen. De dame achter de counter geeft je pas echt het gevoel hoe welkom je bent.
We starten dus weer op een speciale plek, parkeren is alleen mogelijk op speciale plekken. We proberen eerst ons 30 feet grote slagschip te parkeren op een plek waar dat niet mag. Dit doen we al gauw, daar je voor een goed oog ter wille van waar je staat het eerste uitzichtspunt hebt gemist. De parkeerplek is helemaal aan het eind in Grand Canyon Village. We parkeren en stappen uit. Als iemand zegt dat de Amerikanen alles voor geld doen, is dat waar. Waar wij een gratis shuttle verwachten, gebeurt dat ook hier. Er zijn drie lijnen en wij kiezen voor de Hermit Route (rode route). Doordat het druk is bij de eerste opstap, beslissen we te lopen naar de eerste halte. De kinderwagen volgeladen en omhoog met de hap. De eerste uitzichten zijn al mooi en de klikjes van de camera volgen elkaar snel op. Het pad naar de eerste halte is een openbaring. Gaten, hobbels en geheel geen pad maken het lastig en moeizaam om de wagen voort te duwen. Natuurlijk stoppen we ook geregeld om van het onwaarschijnlijk mooie uitzicht te genieten. De foto's zijn bekend, maar het zelf aanschouwen geeft je pas echt het gevoel hoe incredible het is. Na een ijsje en een zak chips puffen we alle vier uit. Wat was ik even blij dat de terugweg met de bus ging.
Terug op adem en deels hersteld. We pakken hier de eivolle shuttle. Komen hier alleen maar Nederlanders? De chauffeur doet ook dienst als gids. Helaas luistert niemand naar de beste man met zijn Britney Spears-microfoon. Daarvoor is er teveel ruis op de lijn door een gillend kind. Op en top wetenswaardigheden en op en top Amerikaanse humor. Als we Mather Point bereiken stappen we weer uit. Statief voor de eerste keer uit de tas, en ik probeer een panoramafoto te schieten. Het resultaat zal op zich moeten laten wachten. Intern lach ik ook even als ik een Aziatisch gezelschap zie dat op elke foto zichzelf op de voorgrond plant. Net of ze willen zeggen: "Zie je wel, ik ben er echt echt geweest". Oké, die heb ik van rechts en die van links en de Colorado River staat er ook op.
Inpakken en we gaan terug naar de camper. Karsten begint namelijk zachtjes aan te morren om zijn maaltijd. De TomTom laat zijn bekende stem horen. De dames gaan navraag doen en, jawel, aan de overzijde is de kampeerplek. Voor de deur staan een paar RV's. Maar de prijs, 18 dollar a site, en het tijdstip van 6 uur doen ons beslissen te stallen. Cameron Trading Post is de plaats van bestemming.
We verlaten het nationaal park Grand Canyon uiteraard via de oostuitgang. Als de zon een prachtige gloed over de gekleurde randen schijnt, rijden wij, zo getypeerd, weer een nieuw landschap tegemoet. De speed limits, die in het park nogal betuttelend waren, konden, nu het park achter ons lag, weer wat overtreden worden en het gaspedaal ietwat verder ingedrukt. We kunnen geen campgrounds vinden in de richting Page/Kayenta. De nuttige plaatsen van TomTom lieten ons deze keer in de steek. Op de kaart kiezen we een plaatsje, Cameron, en rijden daarheen. Onderweg komen we nog een aantal mooie uitzichtspunten tegen. Dat kijken we morgen wel. Page of Kayenta?
