Als ik wakker word, heb ik een rode gloed van de bergen over mijn gezicht... Of dat hoop ik. Want de plek waar Ingrid en ik slapen is, samen met Harm en Henny, het donkerste van de camper 's ochtends. De jongens daar in tegen liggen in een lichtere bedoening. Misschien is dat wel de oorzaak dat Karsten steevast om zes uur, half zeven wakker wordt. We zijn in ieder geval weer vroeg en ik ga met de oudste douchen. Het is krap, maar het zijn er een hoop. Daarnaast is de plek erg voor de hand liggend; Harm zoekt de douches nu nog, zo achter in de winkel.
Fris en fruitig draaien we de camper de Monument Valley op. We staan er direct. De rode rotsen zijn in veelvoud te zien. De weg gaat naar Moab, ons voorportaal voor de andere nationale parken als Arches, Bryce en Zion. Veelvuldig stoppen we om de verschillende uitzichten te fotograferen. We zoeken wel een paar bekende rotsen, als aangegeven in de literatuur, maar de paden en bewegwijzering is karig. What's new! De enige die we met zekerheid kunnen spotten is de Mexican Hat, deze is ook wel erg duidelijk. Als we de laatste in het rijtje zoeken, weten we niet wat er fout gaat. Of de TomTom heeft er na een aantal weken genoeg van, of ik luister gewoon niet meer. We eindigen bij een oud en verlaten hooggelegen begraafplaats. Het jongste graf was uit 1995 en dat was een uitzondering. Vele kwamen uit de vroege vorige eeuw. Daarnaast waren het opvallend veel jonge kinderen, max 1 jaar, waarvan westen op viel. Hij was net een jaar geworden, de zin eronder was typisch en hard 'and our two baby girls'. Medische wetenschap was toen nog een groot goed.
Na een koffie op deze best bizarre plek vervolgen wij onze reis naar Moab. Onderweg komen we de stappen van bergen weer tegemoet en veranderde het landschap weer in een rap tempo. Het koe-geluid wat ik ingesteld had in de TomTom voor een benzinestation wekte wat hilariteit op toen we het stadje Blanding binnen reden. Het geluid ging om de 100 meter af omdat er weer een benzinepomp aankwam. De heuvels en hellingen schoten weer onder ons door en Moab naderde in sneltreinvaart. Waarom ik op dit moment aan mijn Amerikaanse familie moest denken weet ik niet? Het laatste opvallende aan de reis naar Moab was de klokvormige licht oranje rots. Ik stuur naar de kant en zet de rots, door mij getiteld Bell Rock, op de foto. De andere zijde van de rots leek nergens op.
We rijden lekker op tijd Moab binnen. Het is een redelijk bergplaatsje wat een goede uitvalsbasis is voor Arches en Canyonlands. Als het gelijknamige RV park zichtbaar is, besluiten wij hier twee dagen te blijven. Even een rustige dag qua reizen. Morgen gaan we of naar Arches of naar Canyonlands, of beide. Het is lekker weer en de truien gaan uit. Het RV park is uitgerust met een leuke speelplaats voor Jesper. Dit hadden we hem beloofd. Het is gelijk te zien aan de klandizie van de campground dat het hier een andere streek betreft. Veel jonge mensen met dito voertuigen als mountainbikes of crossmotoren. De grote asociale campers en caravans zijn er wel, maar in mindere mate. We zien nu veelvuldig vouwwagens en tenten. Het aantal kinderen overtreffen hier overigens de grijze haren.
Door het weer en de aanwezigheid van BBQ-vlees en accessoires, wordt de vlam gestoken in een aantal briketten. Dure briketten, maar daar ben ik nog steeds een beetje vakidioot voor na jaren inkoop BBQ-spullen. Het mag allemaal lekker smaken, vooral de aardappelsalade kwam goed door de keuring en de buiken zaten lekker snel vol. Nu de kinderen naar bed en verder met onze klaverjas battle. Gezien een reactie op onze blog, zijn meer mensen hiermee bezig. Het loftrompet en slingers aan de wand kunnen we vergeten dat Henny en ik niet met 6-5 voorstaan. Toch net als na een 5-0 achterstand. We hebben nieuwe kaarten gekocht, want de andere zijn versleten. Wie er nu ruiten of harten niet meer te zien, winnen we dan nog wel?!
